Eu ben o sei pois estiven alí: cando Hércules matou a aguia de Zeus e rompeu a última cadea que o amarraba á rocha, Prometeu non llo agradeceu; mirou ao redor do mundo e viu o froito do seu crime. Cos ollos cheos de desesperación dixo: «Nunca máis».
Prometeu desencadeado by Excalibor <excalibor@gmail.com> is licensed under a Creative Commons Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España License.
Cando chegou o solpor o ourizo tiña xa varias experiencias extraordinarias que lembrar.
Primeiro, pola mañanciña cedo, tivera un encontro cun raposo. Estaba na busca de miñocas e outros bichos, aproveitando a tranquilidade matutina, cando, de súpeto, escoitou un leve ruído por entre os fentos, un murmurio intermitente. Comprobou que o vento sopraba no seu favor e decidiu agocharse no sitio onde estaba. O ruído estaba cada vez máis preto. Finalmente apareceu: rubio, cunha grande mancha de cor branco no peito e outra no rabo, enorme e nebuloso. As grandes orellas movíanse dun lado para outro mentres o fociño, tintado de branco, uliscaba sen parar, facendo tremer os longos bigotes.
O raposo deuse conta da súa presenza e quedou paralizado, coa ollada fixa nel. Nun intre, saltou tan rápido como unha faísca e o ourizo conseguiu apenas facer un novelo de pugas afiadas coma alfinetes. O golpe chantouse contra elas e recuou laiando pola dor. Non pagaba a pena tanto sufrimento por un bocado tan pequeno, así que se marchou, deixando o ourizo tremendo co medo, porén contento de ter saído airoso do encontro.
Após un anaco, o ourizo decidiu buscar un lugar máis tranquilo e seguro para pasar o resto do día, así que camiñou ata a tobeira máis próxima das que tiña no seu territorio e durmiu tranquilamente.
Xa polo serán, ben tarde, estirouse no seu burato e decidiu saír a patrullar polo seu territorio e procurar un pouco máis de comida. Escorregouse polos camiños, evitando as vías máis transitadas, pero asegurándose de que as cousas estaban como debían. Cruzouse cunha xabarina, que rosmaba mentres trotaba por entre os fentos e as árbores, movendo o rabo tan rápido que era difícil velo, e seguida de catro pequenos xabardos, pouco maiores ca el. Un deles deixou momentaneamente a ringleira e acercouse para cheiralo. O rapaz fedía, máis era un porco bravo, non se podía esperar moito máis del. Marchou bulindo tras os seus, bufando indignado, á súa vez, co cheiro do ourizo.
Non moito despois, cando se achegaba á terra dura, atopouse cun intruso: un xoven ourizo que andaba a vagar polas súas terras, na procura de comida, femias ou vai ti saber que. Axiña se desfixo del, apoucado!
Así, o día tiña sido moi interesante, sen dúbida. Agora encaraba unha dificultade allea mais perigosa: xa tiña visto cans e gatos esnaquizados polos tronos e os terremotos de cores que, coma lóstregos, pasaban pola terra dura sen case avisos: pillábate un deses e estabas morto.
Afortunadamente para el, o seu territorio somentes tiña unha desas franxas de terra dura, tan dura e árida que a herba non prendía nela, nin os teipes nin as miñocas podían afurala, nin el podía rabuñar nela. A terra dura era o territorio das formigas e outros insectos: pequenos dabondo para escapar aos lóstregos ou capaces de cruzar rapidamente ou voando. O resto deles tiña que ter moito coidado.
Levantou as súas pequenas orellas, uliscou o vento: non se oía ren, e o único cheiro que lle chegaba da terra dura era ese noxento sabor a pedra sucia. Era o momento.
Deu uns pasos rápidos e parou: nada pasaba. Catro pasos máis e xa fixera boa parte do camiño. Uns pasos máis e…
De súpeto unha luz posouse sobre el. Dous enormes ollos, relucentes coma lumes e máis ameazadores que os ollos dun gato ou dun raposo, estaban a mirar para el. Quedou paralizado co medo. Os ollos eran cada vez maiores e un ruído como dun trono lonxincuo estaba preto, máis preto: os tronos de cores! A terra tremía baixo dos seus pés. Quería saír correndo, mais non se podía mover, estaba completamente paralizado. Fixo un novelo coas pugas ben tesas, aínda que sabía que sería inútil contra eses monstros, pero évos cousa do instinto.
Non pasou nada. Os ollos de luz detéronse, o trono baixou a un rosmar, e o ruído duns pasos e unhas voces fixo que se decatase de que eran humanos. Sentiu como o collían con tenrura, susurrando palabras que soaban estrañas máis eran tranquilizadoras, e polos xestos que distinguiu coa tenue luz, o humano, que cheiraba raro, estaba a ter moito coidado de non o aplastar entre as súas enormes zoupas. Logo dun rato, sentiu que voaba mentres o humano percorría o camiño que o separa da outra linde do bosque, e o deixaba acuradamente no chan.
Quedou alí uns intres, abraiado, mirando para os humanos, claramente visíbeis coa luz que botaban os ollos da besta da terra dura. Despois, deu á volta e saíu correndo entre os fentos e as silveiras, dereitiño á tobeira máis próxima, perdéndose na noite.
Xa estaba o sol ben alto cando por fin Maruxa e Uxío saíron para a praia, circulando con coidado polas corredoiras e estradas estreitas e en mal estado.
–Mira! –dixo Maruxa, que estaba a conducir desta vez, detendo o automóbil.
Uxío mirou para onde ela dicía. Case no medio e medio da estrada, paraba deitado un ourizo común europeo, despezado por un coche. Baixou do coche e achegouse a el: non había nada que facer, levaba morto varias horas. O rapaz abaneou a cabeza, entristecido. Volveu ao coche.
–Anda, tira pra adiante –dixo malhumorado.
Arrancaron e seguiron cara á praia.
–Cres que é o que salvamos onte á noite? –preguntou Maruxa, aínda afectada polo encontro.
–Non sei… Podería ser… Os ourizos son animais territoriais, e estas estradas cortan os seus territorios sen lles pór unha vía alternativa, un paso subterráneo, nada… Arríscanse cada vez que as cruzan, e ninguén fai nada: están en perigo de extinción.
–Merda de mundo –sentenciou a rapaza, enxugando unha bágoa de impotencia.
FIN
Ourizo by Excalibor <excalibor@gmail.com> is licensed under a Creative Commons Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 2.5 España License.
PS- Máis información (en castelán) en Erizos Autóctonos.
Ilustración a Tauro
Ilustración a Tauro by Excalibor (excalibor@gmail.com) is licensed under a Creative Commons Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 2.5 España License.
Based on a work at bolboretas.blogaliza.org.
Tras unha vida chea de grandes campos verdes, sentindo o sol no lombo coma un aloumiño e o vento coma un compañeiro de xogos, os últimos días foran terribles: a claustrofobia dos escuros recunchos, o terror de verse rodeado de xente estraña, os empurróns, os berros, a incerteza sobre o seu futuro.
Agora estaba esgotado, co sangue caendo a esgallo polo lombo das profundas feridas de pinchos e lanzas. Rodeado por milleiros de persoas nun pequeno espazo, tentaba de se zafar do molesto home que, abaneando un pano escuro diante de seu, non lle permitía descansar, seguía a o premer. Ainda se preguntaba como era posible que, tras tantos intentos de darlle unha cornada, non fora capaz de abafa-lo: parecía que os seus cornos eran mais cortos, mais febles e, a súa forza, non a podía atopar por ningures.
A testa pesáballe coma nunca –tras longas horas soportando un gran peso pendurado do pescozo–, apenas podía mante-la vista no obxectivo, o chan tan preto do fociño coma se estivese bebendo; as patas estaban ríxidas, as brecas facían tan difícil poder moverse que soamente pensalo era doloroso; os ollos, case cegos des que lles botaran enriba unha morea de graxa, adiviñaban, entre contrastes de luces e sombras, a posición do molesto home que o acosaba.
Sentía moito medo.
Unha forte axitación do pano do home impeliuno a se mover de novo. Unha vez máis, un novo fallo, moitos berros e desorientación: onde estaba o home? Alá, ao lonxe.
Porén, esta vez a cousa era diferente: por riba dos berros da xente que xa ulira cando saíra da escuridade, oíuse unha música tétrica.
O home fixo un movemento e de detrais do pano sacou unha especie de pau, que case non podía ver. Comezou a berrarlle mentres axitaba o pano. Era irritante, pero non tiña folgos para ir castigalo: estaba esgotado. O único que quería era botarse a durmir e coller as forzas.
De novo, o home berrou e axitou o pano.
Un sentimento de impotencia apoderouse del. Como podía facer que o deixasen en paz? El só quería voltar aos seus prados, á súa vida tranquila nas vastas pradeiras nas que nacera e se criara.
De súpeto, unha enorme figura apareceu diante dos seus sensos. Era un touro de brillante luz branca e de imensas proporcións, que parecía ver coa súa mente máis que cos seus ollos. As súas cornas eran tan longas que parecían araña-lo ceo, e os seus ollos espallaban unha sensación de alivio por onde os pousaba. O resto do mundo esvaeuse nunha néboa.
–Que ocorre, meu fillo? –preguntou o enorme animal branco cunha voz poderosa mais tranquilizadora.
–Teño medo, padre –respostou o touro, case sen folgos.
–Non teñas medo. Axiña deixarás de sentir dor, e o medo desaparecerá.
–Por que me fan isto, padre? –preguntou de novo o touro, logo dun anaco.
–Non están conectados coa Natureza, fillo. Son inconscientes, mesmo da magnitude da súa crueldade.
O touro abaneou lentamente a testa, incapaz de comprende-lo.
–Quero voltar a casa, padre. Quero voltar a miña vida, sen que me fagan dano; vivir en paz…
–Axiña estarás en paz, meu fillo.
–Non quero morrer…
–Non desaparecerás. Trouxeches fillos e fillas ao mundo. Eles continuarán a túa estirpe. Estarás vivo nos seus fillos, e nos fillos dos seus fillos.
–Pero…
–O máis importante –continuou o Gran Espírito–: vivirás na memoria dalgúns destes homes. E quizáis chegue o día no que lembren a túa coraxe, e a dos teus irmáns, e pensen que non paga a pena facer estes sacrificios para calmaren a súa sede de sangue.
O touro agachou a testa. Estaba tan canso que, o certo, non lle importaba morrer, só quería que se fose a dor, que rematase todo.
–Comprendo, padre –dixo finalmente.
–Estás listo, meu fillo, para afronta-lo teu fado coa dignidade dun verdadeiro touro?
–Non teño forzas… –protestou o animal, vencido.
–Atópaas do teu corazón, fillo. Colle as forzas da túa alma e concéntraas nun último asalto. Bate cos teus cornos contra o inimigo invencible, e conseguirás trunfar no corazón dos xustos.
–Graciñas, padre –respondeu o touro, capaz agora de atopar forzas onde antes só tiña dor e tristura.
–Hai un lugar para ti no Gran Mundo… Deséxoche que o atopes, meu fillo. Adeus.
O Gran Espírito desapareceu e o mundo voltou a ser coma era. O home que sostiña o pano e o pau berrou de novo.
Esta vez o touro estaba preparado.
Fungou con tódalas súas forzas por derradeira vez. Bateu co pezuño contra o solo, e botou a correr contra o Inimigo.
Sentíu unha gran dor, que atravesaba todo o seu corpo, e caeu no chan. Esta vez, porén, non só estaba o Gran Espírito esperando por el, mais tamén outros touros, o seu pai, o seu irmán… Tódolos touros e vacas que morreran na sua linaxe estaban a chamar por el, para vir ao seu carón. O seu corpo deixou de doer e fíxose lixeiro e poderoso.
Andou cara a eles con dignidade.
–Ben feito, meu fillo –dixo o Gran Espírito mentres o acollía no grupo–. Ben feito.
FIN
Tauro by Excalibor (excalibor@gmail.com) is licensed under a Creative Commons Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 2.5 España License.
Nota: editado o 16 de setembro de 2008: corrixidos dous usos ‘de mínimos’ dos guións e a segunda forma do pronome en «pensa-lo era doloroso» e «para ir castiga-lo». Grazas aos meus lectores polas correcións… 
As bolboretas serviranme para practicar, e cos seus aleteos, aprenderei a escribir mellor en galego, mentres as perturbacións das bolboretas resoan a través da blogosfera…
Publicarei as bolboretas con licencia Creative Commons (ainda teño que pensar cal delas) e agradecerei calquera comentario constructivo, co obxectivo de ter os «músculos de galego» ben fortes de cara ao NaNoWriMo deste ano…
KALLISTI
